Tags

, ,

Περισσότερο από δέκα χρόνια πριν, στη διάρκεια μιας ακόμη βαρετής διαδρομής με το αυτοκίνητο, ήρθαν σκόρπιοι στίχοι και ξύπνησαν το ημι-ναρκωμένο μυαλό μου. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ευχή πάντα η ίδια: να συστήσει ο ραδιοφωνικός παραγωγός το κομμάτι που παίζει. Πράγματι, καταφέρνω να ακούσω ότι το τραγούδι λέγεται “Everybody’s free to wear sunscreen” και ερμηνευτής είναι ο Buz Luhrmann. ‘Ο ποιός;’, αναρωτιέμαι καθώς ο οδηγός του αυτοκινήτου που με ακολουθούσε είχε αρχίσει να κορνάρει λες και μόλις το τζίνι του είχε πραγματοποιήσει την τελευταία του ευχή (δηλαδή να κορνάρει μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή). Τον Buz Luhrmann τον γνώριζα ως σκηνοθέτη, παρόλο που η μόνη του ταινία που είχα δει ήταν το καταπληκτικό Romeo+Juliet  αλλά το όνομά του το είχα κρατήσει  (όπως πολλά άλλα που απορώ πώς μένουν στη μνήμη μου λες και προετοιμάζομαι πάντα να παίξω στο «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος»). Φυσικά, λίγα χρόνια αργότερα, θα έβλεπα και το υπέροχο Moulin Rouge ένα σκοτεινό απόγευμα στον καναπέ της φίλης μου της Μ., σε μια από εκείνες τις ευτυχείς στιγμές που οι φιλίες δε χρειάζονται πολλά λόγια.

Περιττό βέβαια να πω ότι έψαξα για το κομμάτι, τους στίχους του οποίου είχε μελοποιήσει ο Buz Luhrmann, ναι, ο σκηνοθέτης. Βρήκα και τους στίχους, που παρέπεμπαν στη στήλη της Mary Schmich στη Chicago Tribune και στο άρθρο της ‘Advice, like youth, probably just wasted on the young’ που δημοσιεύτηκε την 1η Ιουνίου του 1997. Επειδή τότε ήμουν τόσο νέα όσο περίπου το φανταστικό κοινό στο οποίο απηύθηνε το λόγο της, δε μπορούσα να καταλάβω τη μεγαλειώδη ειρωνία του τίτλου της και πολύ περισσότερο δε φανταζόμουν κάτω από ποιες συνθήκες θα θυμόμουν και θα αναζητούσα και πάλι το κείμενό της αρκετά χρόνια μετά, πληκτρολογώντας μόνο τη φράση ‘wear sunscreen’, όπως είναι και ευρύτερα γνωστό το κείμενό της.

Κι επειδή το επιδερμικό μπορεί να είναι και ουσιώδες, σας προτείνω και, ναι, σας συμβουλεύω, να φοράτε το αντηλιακό σας και αν έχετε λίγο χρόνο να διαβάσετε και αυτό (η μετάφραση ‘κερασμένη’, για το αυθεντικό διαβάστε το post στα αγγλικά):

“Να φοράτε αντηλιακό.

 Αν μπορούσα να σας δώσω μόνο μία συμβουλή για το μέλλον, αυτή θα ήταν το αντηλιακό. Τα μακροχρόνια οφέλη του αντηλιακού έχουν αποδειχτεί από επιστήμονες, ενώ οι υπόλοιπες συμβουλές μου δεν έχουν καμία αξιόπιστη βάση πέρα από τη δαιδαλώδη εμπειρία μου. Θα σας δώσω τώρα αυτή τη συμβουλή.

Χαρείτε τη δύναμη και την ομορφιά της νεότητάς σας. Ή μάλλον, αφήστε το. Δε θα καταλάβετε τη δύναμη και την ομορφιά της νεότητάς σας παρά μόνο όταν θα έχει ξεθωριάσει. Πάντως, πιστέψτε με, σε είκοσι χρόνια θα κοιτάτε τις φωτογραφίες σας και θα θυμάστε, με ένα τρόπο που δε διανοείστε αυτή τη στιγμή, το πόσες δυνατότητες είχατε μπροστά σας και πόσο υπέροχοι δείχνατε πραγματικά…Δεν είστε τόσο χοντροί όσο φαντάζεστε.

 Μην ανησυχείτε για το μέλλον. Η’ μάλλον να ανησυχείτε, αλλά να ξέρετε ότι το να ανησυχείτε είναι τόσο αποτελεσματικό όσο το να προσπαθείτε να λύσετε μια αλγεβρική εξίσωση μασώντας τσιχλόφουσκα.. Τα πραγματικά προβλήματα στη ζωή σας πιθανότατα θα είναι πράγματα που δεν πέρασαν ποτέ από το ανήσυχο μυαλό σας, αυτά που σε θολώνουν ξαφνικά στις 4 μ.μ ένα νωχελικό απόγευμα Τρίτης.

Κάντε κάθε μέρα ένα πράγμα που σας φοβίζει.

Τραγουδάτε.

Μην παίζετε με τις καρδιές των άλλων ανθρώπων. Μην δείχνετε καμιά ανοχή με τους ανθρώπους που παίζουν με τη δική σας.

Χρησιμοποιείτε οδοντικό νήμα.

Μη σπαταλάτε το χρόνο σας στη ζήλεια.. Κάποιες φορές περνάτε μπροστά, κάποιες μένετε πίσω. Ο αγώνας είναι μακρύς και, στο τέλος, είναι μόνο με τον εαυτό σας.

Να θυμάστε τα κοπλιμέντα που σας κάνουν. Να ξεχνάτε τις προσβολές. Αν το πετύχετε αυτό, πείτε μου πώς το κάνατε.

Να κρατάτε τα παλιά ερωτικά γράμματα. Να πετάτε τις παλιές ενημερώσεις τραπεζών.

Να τεντώνεστε.

 Μη νιώθετε ενοχή αν δεν ξέρετε τι θέλετε να κάνετε στη ζωή σας. Οι πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι που γνωρίζω δεν ήξεραν στα 22 τι ήθελαν να κάνουν στη ζωή τους.  Μερικοί από τους πιο ενδιαφέροντες 40άρηδες που γνωρίζω ακόμη δεν ξέρουν.

 Να παίρνετε πολύ ασβέστιο. Να προσέχετε τα γόνατά σας. Θα σας λείπουν όταν δε θα σας κρατούν.

Ίσως παντρευτείτε, ίσως όχι. Ίσως κάνετε παιδιά, ίσως όχι. Ίσως χωρίσετε στα 40, ίσως χορέψετε τα «παπάκια» στην 75η επέτειο του γάμου σας. Ό,τι και να κάνετε, μη συγχαίρετε τον εαυτό σας πάρα πολύ, ούτε και να τον επιπλήττετε. Οι επιλογές σας είναι η μισή ευκαιρία. Το ίδιο ισχύει και για όλους τους άλλους.

Να χαίρεστε το σώμα σας. Να το χρησιμοποιείτε με κάθε τρόπο. Μην το φοβάστε, ούτε τι νομίζουν οι άλλοι γι’αυτό. Είναι το σπουδαιότερο όργανο που θα έχετε ποτέ στην κατοχή σας.

Να χορεύετε, ακόμη κι αν δεν έχετε πουθενά αλλού να το κάνετε, παρά στο σαλόνι σας.

Να διαβάζετε τις οδηγίες, ακόμη κι αν δεν τις ακολουθείτε.

Μη διαβάζετε περιοδικά ομορφιάς. Το μόνο που θα καταφέρουν είναι να σας κάνουν να νιώσετε άσχημοι.

Προσπαθήστε να γνωρίσετε καλά τους γονείς σας. Δεν ξέρετε ποτέ πότε θα φύγουν για πάντα. Να είστε καλοί με τα αδέρφια σας. Είναι ο καλύτερος σύνδεσμος με το παρελθόν σας και οι άνθρωποι που κατά πάσα πιθανότητα θα μείνουν κοντά σας στο μέλλον.

Αποδεχτείτε ότι οι φίλοι έρχονται και φεύγουν, αλλά πρέπει να κρατήσετε λίγους πολύτιμους. Δουλέψτε σκληρά για να γεφυρώσετε τα κενά στη γεωγραφία και τον τρόπο ζωής γιατί όσο μεγαλώνετε, τόσο περισσότερο χρειάζεστε τους ανθρώπους που γνωρίζατε όταν ήσασταν νέοι.

Ζήστε στη Νέα Υόρκη μια φορά, αλλά φύγετε πριν σας κάνει σκληρούς. Ζήστε στη Βόρεια Καρολίνα μια φορά αλλά φύγετε πριν σας κάνει μαλθακούς. Ταξιδέψτε.

Αποδεχτείτε κάποιες αναμφισβήτητες αλήθειες: οι τιμές θα αυξηθούν. Οι πολιτικοί θα ερωτοτροπούν. Κι εσείς, επίσης, θα γεράσετε. Και όταν θα γεράσετε, θα φαντασιώνεστε ότι όταν ήσασταν νέοι, οι τιμές ήταν λογικές, οι πολιτικοί ήταν άμεμπτοι και τα παιδιά σέβονταν τους μεγαλύτερους.

Να σέβεστε τους μεγαλύτερους.

Μην περιμένετε από κανέναν άλλον να σας υποστηρίξει. Ίσως έχετε αποταμιευτικό λογαριασμό. Ίσως έχετε πλούσιο σύζυγο. Αλλά ποτέ δεν ξέρετε πότε κάποιο από τα δυο θα στερέψει.

Μην ταλαιπωρείτε πάρα πολύ τα μαλλιά σας γιατί όταν φτάσετε τα 40 θα δείχνουν για 85.

Να προσέχετε ποιες συμβουλές ακολουθείτε αλλά να είστε υπομονετικοί με αυτούς που σας τις δίνουν. Οι συμβουλές είναι μια μορφή νοσταλγίας. Το να τις μοιράζεις είναι ένας τρόπος να αλιεύεις το παρελθόν από τα σκουπίδια, να το καθαρίζεις, να ρετουσάρεις τα άσχημα κομμάτια και να το ανακυκλώνεις δίνοντάς του περισσότερη αξία απ’ ό,τι έχει.

Αλλά ακούστε με για το αντηλιακό”.

Κάτι μου λέει ότι σε κάποια δεδομένη φάση της ζωής μας, κάποιες από τις συμβουλές της Schmich μοιάζουν να γράφτηκαν για μας ή από εμάς και άλλες μας είναι αδιάφορες και καθώς το παιχνίδι προχωρά η σειρά προτεραιότητας αλλάζει. Αλλά σε κάθε περίπτωση, δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με το αντηλιακό.

Advertisements